|
|
 |
EVLİLİK YAŞANTISINDA YAŞANAN ÇATIŞMALARIN TERAPİSİ
|
İLK GÖRÜŞME İlk görüşmede tanışma, bilgi toplama ve değerlendirme süreçleri gerçekleştirilir. Öncelikli sorunlar ve çatışma alanları saptanır. Eşlerin terapiden beklentileri net bir biçimde belirlenir. Terapistin bu beklentilere ilişkin yapabileceklerini dile getirmesi ardından, terapist ile çift arasında gerçekleştirilecek olan çalışma süreçlerine ve koşullarına ilişkin anlaşma sağlanır. Çalışılmaya başlamaya karar vermeden evvel eşlerin; 1- Profesyonel bir yardım ve destek almaya birlikte karar vermiş olma, bu konuda özveride bulunma konusunda anlaşmış olmaları, 2- İlişkilerdeki çatışmaları yalnız başlarına çözemeyeceklerine karar vermiş olmaları 3- Çalışmaya başlanabilmesi için en az 3-4 ay terapi sürecine zaman ayırmaları gerektiğine dair karar vermeleri istenir. [1] -İlk görüşmeler aynı zamanda terapist ve eşlerin, karşılıklı olarak değerlendirme ve karar verme sürecini oluşturur. -Terapistin eşlerle çalışmaya karar verebilmesi için çiftler arasında yaşanan bazı davranışların son bulmasına ilişkin kesin bir kararlılık izlenimi ve sözü alması etkili olur. -Terapist her olgu ile çalışmaz. Diğer bazı disiplinlerde çalışma gerçekleştirmek, uygulama yapmak bir zorunluluk ise de, evlilik terapisinde, terapistin kararı geçerlidir. -Terapist ancak, eşler için yapabilecekleriyle ve beklentileri karşılayabilmeye bağlı olarak çalışmaya karar verir. -Eğer ilk görüşme sonucunda öngörülen hedeflerde(uygulama planında) erişilebilirlik güçlü bir olasılık ise, eşlere bu durum umut verme biçiminde yansıtılır. -İlk görüşmede verilen umut, çiftin seanslara devamı ve çalışmaya istekli katılmaları ve çaba harcamama gücü kazanmaları bakımından önemlidir. -Ancak, hayal kırıklığı yaratacak her türlü söylemden kaçınma, terapistin etik yaklaşımlarından biri olduğu için, bu bilinçle verilen umutluluk ve iyimserlik beklentileri eşlerin güvenebilecekleri bir olumluluk bakışı oluşturur. -Eşlere bir iyimserlik ve umutlanma duygusu verilmiş ise, bu danışan çift için pozitif bir başlama noktası ve fırsatı olarak algılanmalıdır. -Terapi çok genel anlamda nasıl başlarsa öyle devam eder ve biter. -“Pozitif başlamak, terapi sürecini olumlu etkiler” anlamında bu genelleme yapılabilir. -Bir sonraki oturumda, ele alınabilecek konular üzerinde durulurken, eşlerin ayrılma ve boşanma gibi ani bir kriz durumu söz konusu ise seansın içeriği buna göre değişiklikler gösterebilir. -Hangi boyutta eşlerle çalışılabileceği ilk seansta mutlaka belirlenmiş olur. -Gerekli ise eşlere, ev ödevi niteliğinde sorumluluklar ve uygulamalar verilir. -Verilen ev ödevlerinin/uygulamaların titizlikle yapılacağına ilişkin kanaate ulaşılmış olunmalıdır. -Böyle bir kanaate varılmamış ise, terapist çalışmaya son verebilme hakkını kullanır. -Çalışmaya son verme, terapistin; eşlerin başarımına ilişkin beklentilerinde zayıflama olduğunda ve anlaşma sürecinde birlikte karar verilen ödevlerin yerine getirilmemiş olması ile yakından ilgilidir. -Bu nedenle her zaman için bu gerekçelerle terapist çalışmaya son verebilme hakkına sahiptir. -Eşlerin bu karar karşısında bir taleplerinin olmasının hiçbir anlamı yoktur. -Çünkü anlaşmaya varılan kararlara uyulmamasısonucu terapinin başarısı olumsuz etkilenerek negatif sonuçlar ortaya çıkabilecektir. -Bu nedenle anlaşmaya varılan kararlara uyma konusu, terapinin başarısında son derece önem taşımaktadır. -Tüm bu temel ilkelere rağmen başarılı bir eş terapisinde umut vardır, iyimserlik vardır, pozitif bir başlama noktası mutlaka bulunur.[2] -Terapi sürecinde İyileştirici, rahatlatıcı ve sevinç süreçleri yaşanır. -Bu yönüyle terapi eşler için eşler için cazip bir alan oluşturur. -Çünkü buna şiddetle gereksinim duyarlar. Buna hakları vardır. -Terapiye başlamaya karar vermek eşler için önemli bir güçlüktür. -İlişkinin kurtarılması duygusu, yeniden yapılandırılması, düzeltici etkinliklere yer verilmesi, önerilere uyulması ile alınan haz ilerleyen seanslarla güç katar. -Başlamaya karar vermek, başarmanın yarısını oluşturur. -Başlamak ise, eşleri umutlandırır, bağlılıklarını güçlendirir, başarıyı ve mutluluğu çeker. -Profesyonel yardım ve destek almadan, arzu edilen uzlaşmada, ilişkileri ve iletişimi karşı taraftan beklemek yada kaderine terk etmek, ve yahut yakın çevreye bırakmak beyhude bir uğraştır. -Birlikte çözülemeyen evlilik çatışmaları için yapılabilecek en akıllıca hareket, ancak bir uzman eşliğinde çatışmaları çözmek için terapiste gitmektir. -Terapistin rolü, evlilik yaşantısını yalnızca kurtarmak olarak algılanmamalıdır. -Terapistin rolünde aynı zamanda, gerekli ve zorunlu ise boşanmanın en sağlıklı biçimde gerçekleşmesi için boşanmaya hazırlık sürecini de içerebilir. Eşlerin çocuklu bir aile olması durumunda ise terapinin boyutlarını değişir. -Çocukların geleceğini etkileyecek olan her türlü kararda çocuğun yüksek yararı ilkesi öncelikle gözetilir. -Eşlerin pervasızca sürtüşmeler ve bireysel çatışmalar altında çocukların dünyası karartılarak ezmelerine müsaade edilmez. -Hiçbir anne ve babanın böyle bir hakkı yoktur. -Henüz çocuklu bir aile olmamış çiftlerin arasında yaşanan çatışmaların çözümlenmesi hem eşler için, hem yakınları için ve hem de aile politikalarının öncelikli bir sorunu olarak görülmeli ve bu aşamada çiftlerin terapiye yönelimi bir sosyal sağlık politikası olarak benimsenmeli ve eşler, bunun için sosyal güvence yönünden de desteklenmelidir. -Çünkü evliliğin ilk yıllarında, bebeksiz çiftlerin oluşturduğu birlikteliğin çözümsüz çatışmalara rağmen, zoraki sürdürülmesi karşısında bebekli ve çocuklu bir aile olduktan sonra eşlerin yaşamları kararabilmekte, bebekli ve çocuklu aile olmaları ile birlikte çatışmalar dinmesi beklenirken, tam tersine artabilmekte ve çocuk boyutunda da ihmal ve istismar yaşanması söz konusu olabilmektedir. - Bu yüzden evlilik yaşantısı içinde ve çocuksuz eşlerin öncelikli olarak yaşanan sorunlarının çözüme ulaştırılması için terapötik süreç almaları zorunluluk gerektirmektedir. -Çünkü bu aşamada bir boşanmanın eşlere olumsuz etkileri daha hafif olmakta, diğer türde, çocuklu ailenin boşanmasında daha ağır sonuçlarla karşılaşılmakta, bu tür bir sonuç ise, yaşamların kararmasına da zemin hazırlamaktadır. -Kimse böyle bir sonucun vebalini üstlenmemeli, çift boşanması gerekiyor ise (ki bu terapötik süreçte terapist eşliğinde eşlerin alması gereken bir karardır) bebekli bir aile yapısına varmadan çift boşanma sürecine hazırlanmalıdır. -Böylesi daha az acı verici ve akılcı bir yaklaşım olarak kabul edilmelidir. -Her şeye rağmen evliliği sürdürmek bireylerin geleceğini karartabilmekte ve örnekleri gazete manşetlerinde üzücü olaylarla yer almakta olduğu gözlenmektedir. -Terapiye gitmek bu yüzden özellikle bu kesim için teşvik edilmesi gereken bir devlet ve sağlık politikası olarak yasalarımızda yerini almalıdır. ALİ SONGÜL EVLİLİK TERAPİSTİ SOSYAL HİZMET UZMANI/ Antalya 29 Ağustos 2008 YARARLANILAN KAYNAKLAR : 1- ODTÜ/SEM Aile ve Evlilik Terapileri Eğitim Programı Notları 2- WESBADEN P.PSİKOTERAPİ Eğitim Notları 3- Psikodrama Ens. Seminer Eğt. Notları.
|
||||||
|
Kütüphanemizden İlginizi çekebilecek
diğer bazı makaleler:
|
||||||
|
|
