AYRILIKLARIN YIKIMI
|
AYRILIKLARIN YIKIMI Şöyle bir düşündüm de yaşamının herhangi bir karesinde sanırım ayrılık yaşamamış insan yoktur. Kimisi okulundan, kimisi yaşadığı şehirden, kimisi yaşadığı evinden, kimisi ülkesinden, kimisi sevdiğinden, kimisi bir evcil hayvanından, kimisi çok sevdiği bir eşyasından, kimisi hayallerinden, kimisi benliğinden… Ayrılıklar için dilimizde inanılmaz sayıda şiirler, romanlar, denemeler, besteler yapılmış ağıtlar yakılmıştır. Bazı ayrılıklar bir ilişkinin bitişi, bazısı ölüm gibi bir gerçeklik, bazısı kayboluş, bazısı tükeniş ya da zorunluluk olarak yaşanabiliyor. Nedeni ve biçimi her ne şekilde olursa olsun ayrılık; yaşamı bir şekilde bazen tamamen olumsuz bazense başlangıçta olumsuz sonrasında ise olumlu etkileyen bir gerçekliktir. Ayrılıklar nedeni ne olursa olsun insanları bir şekilde etkiliyor derken, ayrılıkların biçimi de sonrasında yaşanan olumsuz duyguların tonunu belirliyor. Kişinin kendi isteği ile ya da isteği dışında yaşadığı ayrılık iç dünyamıza farklı şekilde yansıyor. Bazen de kişilik yapısı ayrılık sonrasında yaşananlar için belirleyici olabiliyor, tabii bir de ayrılık yaşadığımız varlığa yüklediğimiz katsayının etkisini de söylemek gerekir. Ayrılıklar olunca hangi duygular yaşanıyor? Şaşkınlık, boşluk, korku, endişe, yalnızlık, değersizlik, karamsarlık, huzursuzluk, sinirlilik, çökkünlük, öfke, aldatılmışlık vs…Ayrıklardan sonra insanların baş etmesi hiç de kolay olmayan duygulardır bunlar. Ayrılık bir gerçeklik ise ve bu bizim için de yaşanabilecekse bazı önlemler almak gerekmez mi? Sonrasındaki olumsuz duyguların tonunun daha makul bir düzeyde yaşanması için, öncelikle bir varlıkla olan ilişkimizin derinliğini makul bir düzeyde yaşamak biraz da bizim elimizdedir diye düşünüyorum. Bu nasıl olacak dediğinizi duyar gibiyim. Aslında zor olduğu kadar çok kolay belki de. Gelin bir insanı bir varlığı hayatınızın merkezine oturtmayın! O varlığı sevin önemseyin ama kendiniz kalın!!! Yaşamınızı bir varlığa endeksi hale getirmeyin. Kendiniz olmanız başkası olmanızdan çok daha kolaydır. Bir varlığı olmazsa olmaz bir konuma getirirseniz onun yitiminde yaşayacağınız sarsıntı o kadar şiddetli oluyor. İnsanlar yaşamında anlam bulamadıklarında kolayca bir varlığı yaşamının sembolü haline getirebiliyor. Adeta bu varlığa tutunup ona tapıyor. Bunun adına bağımlık da diyebilirsiniz. Gerçeğe bakarsanız her insana yaşam olayları karşısında kendisini savunabilmesi için eşit düzeyde enerji ve donanım verilmiştir. Fakat bunu görüp kullanabilmek önemlidir. Yaşamını yönetebilme becerisini gösteremeyenler, kendisi olamayanlar, kendisini bulamayanlar kolayca birilerinin yörüngesine girip yaşamını o insanın iradesine teslim edebiliyorlar, kendilerini kendi elleriyle birilerinin tutsağı haline dönüştürebiliyorlar. Sonrası mı? Mutsuzluk, kaybolmuşluk!!! Bazen insan terk edilmeden de yukarıdaki olumsuz duyguları yaşayabilir. Ayrılık sonrası depresyon yaşayan çaresizlik içinde kalan insanların bazıları terk edilmişliği kabullenip hazmedememe, düzen değişikliği konusunda hassasiyet taşıması, bir anda çevresinde kimsenin olmaması, bir anda ilgi kaybının yarattığı şaşkınlık gibi nedenlerle bu durumu yaşamaktadırlar. Bazen terk edenler de olumsuz duygular yaşarlar. Sonuç; Bir varlığa ne kadar sıkıca yapışırsan ayrılınca o kadar acı çekersin. Hayatında sadece kendi potansiyeline ve gücüne güven ve sürekli kendini geliştir. Bir varlığı sevmen gerekiyorsa önce kendini sevmeyi bil. Ayrılık bitiş değil yeni bir başlangıçtır. Duygularını kontrol etmeyi öğren yoksa o seni kontrol eder. En sağlam zemin kendi ayaklarının üzeridir. Tek penceresi olan ev karanlıktır. O pencerede kapanırsa zindan olur.
|
||||||
|
Kütüphanemizden İlginizi çekebilecek
diğer bazı makaleler:
|
||||||
|
|
