Barışmak İstiyorum Kendimle...
|
İlişkini gözden geçir. Ne bekliyorsun kendinden ve ondan? Ne istiyorsun, yaşadığın ve yaşamadığın şeylerden? Çok mu ürkütücü geliyor? Zaman gelip geçiyor. Yaşamı ne kadar çabuk tüketiyoruz. Aslında belki de yaşam bizi tüketiyor. Bilmiyorum ne oluyor? Kim bilir belki de yaşamı çok ciddiye alıyoruz. Yaşam acı ve tatlısıyla yaşanan bir süreç. Kimi zaman insanı güldüren kimi zaman da ağlatan. Yaşananlar ve yaşanacaklar bizi eğitiyor, bizi geliştiriyor. Hatta bazı zamanlarda da gelişimimizi engelliyor. Aslında biz insanlar yaşadıklarımızla kendimiz oluyoruz. Kendimizle kimi zaman savaşıyor kimi zaman da barışıyoruz. Bir kısmımız sürekli savaş halinde. Korkunç bir dünya yaratmış kendine. Hiçbir şey onu mutlu etmiyor. Hiçbir şey ona zevk vermiyor. Ne yapacağını, nasıl hareket edeceğini bilemiyor. Çünkü biliyor ki yaşam ağır geliyor ona… Dur ve düşün! Neler bekliyorsun ? Beklediklerini bulamadığında neler hissediyorsun? Her seferinde kafanı bir duvara vuruyor musun? Vurduğun zaman tekrar doğrulmaya çalışıyor musun? Doğrulurken çektiğin acıları sen biliyorsun. Aslında bu acılar seni geliştiriyor. Kendini ve çevreni tanımana sebep olmuyor mu? Biri sana duvara gitme dese duracak mısın? Tabii ki hayır! Oraya çarpıp öğrenmek isteyeceksin. ‘Ben de çarptıkça öğreniyorum bu hayatın gerçeklerini diyen’ pek çok insan dinliyoruz. Çok doğru. Hepimiz yaşadıkça öğreniyoruz. Başımıza vuruldukça anlıyoruz. Bunu yaşayan insanları dinlesek belki de bu acıları yaşamayacağız. Ama dinlemeyi değil, yaşamayı tercih ediyoruz. Korkuyoruz kimi zaman bu hayatı yaşamaktan… Bu kadar çok gerçekle karşılaşmak acıtıyor insanı. Belki de çok ciddiye alıyoruz. Çevrene baktığında kendini tanıdığını ve yaşadığını sanan o kadar çok insan olduğunu görüyorsun. Oysa kendini tanıdığını sanıyor yalnızca… Yüzleşmekte zorluk çekiyor gerçeklerle… Kendini anlayamadığı gibi çevresindeki insanları da anlayamıyor aslında. Kendi kırgın ve üzgün olduğu için diğer insanları da kırmak ve üzmek istiyor. Barışmak gerek kendinle ve diğer insanlarla… Daha doğrusu hayatla barışmalı insan. Kendini tanımak aslında diğer insanları tanımaktan daha zor belki de… Ya da insan kendini tanımaktan, kendi ile yüzleşmekten kaçıyor da diyebiliriz. Olumsuzlukları ve bunları fark etmeyi istemiyoruz. Barışmak istiyorum kendimle… Çok mu zor bunu gerçekleştirmek? Ben kendimle barışırsam çevremdeki diğer insanları da hataları ile kabul edeceğim biliyorum. İstersem yapabilirim. Biliyorum insan isterse yapabilir. Barışmayı istemeli insan. Dünya ile, çevreyle, aileyle, sevgiliyle her şeyden önemlisi kendiyle… Kendini affetmeli insan. Yaşadıklarını, düşündüklerini ve hissettiklerini. Hataları ile kabul etmeli insan kendini… Biliyorum her insan barışmak istiyor kendi ile… Yöntemini ya da nasıl barışacağını bulmakta zorluk çekiyor. Kendini tanıdığında mutsuz olacağını düşünüyor belki de… Kendine bir fırsat verse tanıyacak ve sevecek. Kimi zaman çevremizdeki sevgiyi kaybetmek istemiyoruz. Korkuyoruz sevgiyi yitirmekten. Ona dört elle sarılıyoruz. O olmadan yaşayamayacağımızı düşünüyoruz. Bu eşimiz, sevgilimiz, annemiz, babamız, kardeşimiz, arkadaşımız olabilir. Onlar bizi sevmediği takdirde her şeyi kaybedeceğimizi hissediyoruz. Çünkü aslında biliyoruz ki biz kendimizi sevmediğimiz için onlarında sevgisini kaybedersek yok olacağız. Sevgiyi kaybetmemek adına istemediğimiz şeyleri yapıyoruz. Ya da onun hiçbir isteğine hayır diyemiyoruz. Aynı ihtimamı ondan da bekliyoruz. Bulamadığımızda küsüyoruz, kaçıyoruz, mutsuz oluyoruz. Kendimizi terk edilmiş ve yalnız hissediyoruz. Herkesten, her şeyden uzaklaşıyoruz. En önemlisi de kendimizden… Mutlu olamadığımız için çevremizi de mutlu edemiyoruz. Sonra da bu durumu yaşama mal ediyoruz. İnsanların ve şartların değiştiğini, hayatın yaşanamaz hale geldiğini düşünmeye başlıyoruz. Herkesi ve her şeyi bu durumdan sorumlu tutup, bir kendimizde olması gereken sorumluluğu görmezden geliyoruz. Çevremizdeki insanlarla hatta kendimizle sürekli savaş halinde oluyoruz. Dur ve bir bak kendine… Artık çevrendeki insanlarla en önemlisi de kendinle barış imzala… Korkma göreceğin ve yaşayacağın şeylerden… Kendini anlamadan, kendini sevmeden bir başkasını anlamak ve sevmek ne kadar zor. Farkına varmalı ve yüzleşmelisin. Kendin olabilmelisin. Herkesin senden beklediğini değil, senin kendinden ne beklediğini görebilmelisin. Barışmalı insan kendi ile… Kendine dışarıdan bakabilmeli… Bunu kaç kişi yapabilir bilemiyorum? O kadar da zor olmasa gerek. Kendini ve hayatı gırgıra almalı belki de… Gördüğü hataları sürekli eleştirmek yerine gülebilmeli kimi zaman. İnsan ne istediğinin kararını verebilmeli… Ne istediğine karar vermek, bunun sorumluluğunu almayı gerektirir. Böylece yanlış bir karar verme riskini göze alıp, bunun sonuçlarına katlanmayı ve başkalarını suçlamamayı öğrenirsin. ‘Bu benim seçimim, benim isteğim’ diyebilmelisin… Kendinle barışman için bu bir fırsat olacaktır. İnsan yaptıkları ve yapmak istedikleri arasındaki farktan dolayı çatışma yaşar. Bunu yaşamak mutlu olmasını engellediği gibi, herkese ve her şeye öfke duymasına da sebep olur. Kim olduğuna ve ne istediğine karar vermeli insan. İsteklerine önem vermeli… Başkalarının isteklerinden ziyade kendi isteklerini görebilmeli önce. Kendi ile barıştığında mutlu olur insan… Bu yazıma karşılık yazılanlardan bir örneği paylaşmak istiyorum sizinle… ‘Kendimizi duvarlara vuruyoruz ve kafamız dank ediyor adeta. Hayattan her defasında bir tokat yiyoruz ve böylece öğreniyoruz hayatı… Keşke dinlesek. Evet! Ama güven duymuyoruz, belki de insanlara inanmıyoruz... Sadece kendi doğrularımıza inanıyoruz. Bundan olsa[FONT='Tahoma','sans-serif'] gerek diye düşünüyorum. İnsan ne yaparsa yapsın bu dünyada, neye sahip olursa olsun ancak kendisiyle barışık olursa mutlu olabiliyor… Bunu başaranda çok az kişi var bence… Nasıl kendimizle barışık olabiliriz? Bilmiyorum ki bu kadar hata yaparken... Bir söz aklıma geldi şu an affetmek hayata devam edebilmektir... Öncelikle kendimizi affetmeyi öğrenebilsek, o zaman her şey düzelecek galiba… Kendimizi affedince başkalarını affetmeyi de öğreneceğiz herhalde… Düşündüm de… Bende kolay affetmeyen biriyim ve hayatim çok zor geçiyor’.[/font] Çok güzel anlatmış yaşadıklarını ve hissettiklerini… Farkına varmış bazı şeylerin. Bir de kendini hataları ile kabul edebilirse ve affedebilirse mutlu olabilecek… Barış imzalamayı istemesi gerek kendi ile… Barışmak istiyorum kendimle… Ama bunun yöntemini bilmiyorum, nasıl yapabileceğimi bilmiyorum diyorsan, öğrenmeyi de istemelisin. Korkmadan, çekinmeden açmalısın kendini… Bir anda değişmeyecektir belki pek çok şey… Yeter ki barışmak iste sen kendinle… Kendini tanımalı, kendi gerçek duygularının ve isteklerinin farkına varmalısın… Kendini kabullenebilir, affedebilir ve sevebilirsin. Barışabilirsin kendinle… Yeter ki kendini olduğun gibi kabul et… Unutma! Hiçbir şey ya da hiç kimse senden daha önemli ve değerli değil bu yaşamda… Bırak insanların senden ne beklediklerini, önce sen ne bekliyorsun kendinden buna karar ver. Bir başlangıç yap ve BARIŞMAK İSTİYORUM KENDİMLE…
|
|||||
|
Kütüphanemizden İlginizi çekebilecek
diğer bazı makaleler:
|
|||||
|
|
