Bundan bir süre önce, haziran ayının başlarında rutin bir iş günümü yaşıyordum. Yaz aylarının başlamasının coşkusuyla ancak o gün hiç görüşmem olmamasının yarattığı biraz olumsuz duyguyla kendimi kitap okumaya verdim. O sıralarda sekreterim bana evli bir çiftin acil olarak gelmek istediklerini ve onlara randevu verdiğini iletti. "Eyvah" dedim. Çünkü bu şekilde gelen çiftler genellikle üst düzeyde çatışmalı olurlardı ve sorunlarına çözüm aramaktan çok kendilerini haklı çıkartmak için bir uzman desteğine ihtiyaç duyarlardı. Yine de önyargısız olmaya çalışarak randevu saatini bekledim. Sekreterim danışanlarımı içeriye aldığında henüz 25-26 yaşlarında ve bir kaç aylık evli olan bir çiftle karşılaştım. Tahmin ettiğim gibi birbirlerine karşı çok kızgın ve öfkeliydiler. Tanışma faslından sonra öncelikle sakinleşmeleri için çaba harcadım. Karşılıklı konuşacak düzeyde sakinleştikten sonra kendimi tanıtarak, aile danışmanlığı ve sürecin nasıl ilerlediğiyle ilgili bazı teknik bilgileri sundum. Ardından tek tek görüşmeye geçtik. Önce bayanla (H.C) görüştük. 4 aydır evli olduklarını, evlendikleri günden bu yana sürekli tartıştıklarını, eşinin ve eşinin ailesinin çok bencil olduklarını, kayınvalidesinin sürekli olarak evlerine ve ilişkilerine müdahale ettiğini ve bu ilişkiyi artık sürdüremeyeceğini iletti. Hiç bir yorum yapmadan sadece dinledim. Onun penceresinden görünen tabloyu zihnimde resmetmeye çalıştım. Sonrasında anlatmak istediği her şeyi anlattıktan sonra eşini (K.C.) içeri aldım. Erkek bu ilişkide karısının hiç bir zaman kendisini adam yerine koymadığından, evin sürekli olarak dağınık ve düzensiz olduğundan, eşinin ailesine ve özellikle annesine karşı saygısız tavırlarından yakınıyordu. O, ilişkide mutsuz olmasına rağmen ayrılıktan hiç söz etmedi. Bu benim için olumlu bir noktaydı. Çünkü her ne kadar mesleki eğitimimizde bize tarafsız olmamız söylense de ben bunu çok benimsemiyorum ve desteğim her zaman için ilişkilerin devamına yönelik olmaktadır. Aile-ilişki danışmanlığı alanını seçmemdeki en büyük etken de kendi anne babamın ben henüz 15 yaşımdayken ayrılmış olmalarıdır. Bu seçimim tamamen bilinçliydi. Erkeğin penceresinden görünen tabloyu da resmettikten sonra bu iki manzarayı birleştirip analiz ettiğimde, aslında yaşadıkları sorunların hiç de aşılamayacak, ilişkiyi bitirmeye değecek sorunlar olmadığını gördüm. Bu düşüncelerimi çiftle de paylaştım. (Aslında ilk başlardaki amaçları ne kadar haklı olduklarını bir uzmana onaylatmaktı ancak bu durum daha sonra değişti) Aslında bu genç çift evlilikle ve evliliğin doğasıyla ilgili hiç bir deneyime sahip değildi. Bunu birlikte öğreneceklerdi. Ancak öğrenme ve birbirlerini tamamlama sürecinde ilişkilerini çok yıpratmışlardı. Birbirleriyle ilgili olumsuz algı kalıpları geliştirmişler ve her sözü, davranışı, tepkiyi bu olumsuz algı zemininde değerlendirir hale gelmişlerdi. İlişkilerinin doğası ve problem alanlarının kaynaklarıyla ilgili gerçekçi görüşlerimi ilettikten sonra, ilişkilerinin iki tarafı da mutlu eden çok güzel bir ilişki olabileceğiyle ilgili onların içinde bir umut ışığı yaktım. Devam eden süreçte bir çok konuda birlikte çalıştık. Sağlıklı iletişim, sağlıklı çatışma süreci, empati kurma, beklentilerin açıkça ortaya konması, evliliğin doğası, ailelerle ilişkilerin ayarlanması, aile olma vb. bir çok konuda. Her seanstan daha mutlu ve öfkeleri azalmış olarak çıktıklarını fark ettim. Artık çok az tartışıyorlar, her konudaki önerimi titizlikle ilişkilerine uyguluyorlardı. Bir çok konuda, düşünceleri farklı olsa bile sakin bir şekilde ve birbirlerini anlamaya çalışarak konuşabilir hale geldiler. Bu, onların başardığı bir şeydi. Ben sadece onları umutlandırmış ve onlara rehberlik etmiştim. Sürecin sonlarına doğru artık bana ihtiyaçları olmadığını onlarla paylaştım. İkisi de elinden şekeri alınmış küçük bir çocuk gibi buruklaştı. Onları, kat ettikleri yol ve gösterdikleri çaba için takdir ettim. En zor an da buydu zaten. Süreci sonlandırma an'ı. Çünkü bu kadar özel şeyler paylaştıktan sonra danışanlarımızla bir yerde aile gibi oluyoruz. Onlara, ne zaman isterlerse (illaki bir sorun olması gerekmiyor) beni ziyaret edebileceklerini, ilerlemelerden beni de haberdar etmelerini söyleyerek ilişkimizin burada bitmediği duygusunu yaşattım. Ağustos aynın sonlarına doğru bayandan bir telefon aldım. Sesi o kadar mutlu geliyordu ki! Hamile olduğunu ve eşinden sonra ilk olarak benimle paylaşmak istediğini söyledi. İşte o andaki mutluluğumu size tarif etmem çok zor. Benim de eşimle 9 aylık bir bebeğimiz var ve bunun ne demek olduğunu çok iyi biliyordum. Onları tebrik ettim. Sonra aklımdan bir çok şey geçti. Belki de böyle bir desteği almaya hiç gelmeselerdi bir can dünyaya gelemeyecekti. Beni çok mutlu eden bu anımı sizlerle paylaşmak istedim. Saygılarımla!
Bu yazıya atıf yapmak için yazının internet adresine link verilmelidir. Yazı yazarının izni olmaksızın başka bir mecraya kopyalanamaz veya başka yerde yayınlanamaz.
* Yayın Tarihi : 19-09-2007 - 17:42 (442 gün önce),
* Ortalama Günde 2.06 okuyucu.
* Karakter Sayısı : 4788, Kelime
Sayısı : 638, Boyut : 4.68
Kb.
Lütfen Dikkat :
Sitemizde yayınlanan mesleki anıların telif hakkı tamamen
yazarlarına aittir, eserler sahiplerinin muvaffakatı
olmadan hiçbir suretle çoğaltılamaz, başka bir
yerde kullanılamaz, kopyala yapıştır yöntemiyle
başka mecralara aktarılamaz.
Bu metinden alıntı yapmak için alıntı yapılan yazıya
"Evliliklerde ve ilişkilerde hiç bir sorun çözümsüz değildir..." başlıklı yazının tüm hakları yazarı Tunç TATAKER'e aittir ve yazı, yazarı tarafından TavsiyeEdiyorum.com (http://www.tavsiyeediyorum.com) Mesleki Anılar Kütüphanesinde yayınlanmıştır. ibaresi eklenmelidir.
Bu ibare eklenmek şartıyla, yazıdan Fikir ve Sanat Eserleri Kanununa uygun kısa alıntılar yapılabilir, ancak yazarının izni olmaksızın makalenin tamamı başka bir mecraya kopyalanamaz veya başka yerde yayınlanamaz.
Sitemizde sayfası bulunan site üyemiz profesyoneller
üye
sayfaları içinden, Mesleki Anılarınız bölümü altında, YENİ
ANI GÖNDERİN linkini izleyerek bu sayfaya
mmesleki anılarını ekleyebilirler.
