Rahşan öğretmenimle 6 yıl önce tanıştım.Cana yakınlığı ve güleryüzüyle kendisine kolayca yaklaşabileceğimi hissettim önce...Daha sonra çalışma arkadaşım oldu ve ona saygı duydum, yine kolayca...Neden derseniz; ilk olarak doğasından gelen çocuk sevgisi, sonra ne yapmak istediğini bilmesi, daha sonra işine olan inancı ve en çok da bu özelliklerini yenileyebilme gücü derim... Zamanla otistik çocuklara bilgisi ve algısıyla güzellikler katabildiğini görmeye başladım...Hiç konuşamayan bir çocuğa o tek sözcük için bile emek harcayışını, kasları zayıf olan öğrenciye türlü tekniklerle parmaklarını ve doğru adım atmayı öğretişini izledim...Defalarca tokatlandığı halde o özel çocuğu hiç incitmeyişini, kucakladığını gördüm...Ve bir kez daha anladım kalbi olan bir öğretmen Rahşan öğretmen... 6 yıldır manevi oğlu olarak sevdiği öğrencisine konser verdirdi kaç kere...Unutmayalım o otistik özel bir çocuğumuz...O mutlu rahşan öğretmenim mutlu... Öğretmenim işte böyle farklı...Ayrıca çok güzel seminerler verdi pek çok yerde,hakkını vererek... Bence o inançlı, yüreği ve beyni dolu bir insan.Yorulmuyor musun diye sorduğumda " Ben çocuklarımı seviyorum" diyor... Önün açık Rahşan öğretmenim... Sana saygı duyuyorum, tanıyan herkes de... Sonsuz saygılar...