Babaları tarafından görülmeyen erkek çocukları hissettikleri bu duyguyu tam olarak adlandırmakta zorlanırlar. Tam olarak tanınmayan ve adlandırılmayan
bu duygunun ve görülmemenin karşılığı olarak yetişkinliğe eriştiklerinde dahada sessizleşirler. Görülmememenin ağırlığı altında o kadar çok
ezilirler ki bu onları giderek daha da sessizliğe yaklaştırır ve onlarda kendilerini duygularını görmezden gelmeye başlarlar.


Görünmek için uğraştıkları çaba hep sonuçsuz kalmış uslu çocuk olmak işe yaramamış. başarılı çocuk olmak yeterli gelmemiş, görülmezlik pelerininin altında Varolmaya çalışmanın çabası kalmış hep ellerinde

Bir erkek çocuk babanın bakışında kendini bulur. O bakışı görmüyorsa, o bakış ona değmiyor ise erkeklikte sessizce yarım kalır. Terapide de çoğu zaman konuşulan şey Baba değildir. Eksik olan o bakıştır. Değmeyen o bakış her ilişkide kendini hatırlatır.


Bağlanma sadece anne ile kurulmaz. Bazı yaralar babanın yokluğunda şekillenir. Bir baba Çocuğunun duygularını fark etmiyorsa
Başarısını takdir etmiyorsa Zayıflıklarına kucak açamıyorsa
Düştüğünde tutamıyorsa Çocuk ben varım" ama fark edilmiyorum"
hissi ile büyür Bu duygu yetişkinlikte " Olduğum halimle yeterli değilim inancına dönüşür...


Baba, erkek bir çocuk için erkekliğin aynasıdır. Görülmeyen erkek çocuk erkekliğini ya abartır Sertlik ve güç gösterisine dönüştürebilir. Ya da kendini geri çekerek özgüvensizliğe ve çekingenliğe dönüştürür. Baba tarafından görülmeyen erkek çocuklarında Yetişkinlikte başarıya, statüye güce Çok
fazla tutunma ihtiyacı hisseder. zira görülmek için buna ihtiyacı vardır.
Sevilmek en çok ihtiyacı hissettiği duygudur ama bu duyguya da bir yerde erişimi kapalıdır. ya çok bağımlı bir sevgiliye dönüşür yada
görülmeyen mesafeli birine. İçsel bir boşluk sarmalar onu..


bana Bunada bir adı koyamaz bilinmezlik. tanıdık gelir onun için. Korkar o yüzden duygularını adlandırmaktan ve tanımaktan. Bir şey eksik duygusu kaplar içini Kendini sürekli kanıtlama ihtiyacı, başarma Duygusu uçlara savurur onu...


Bu erkek çocuğunun babasından alamadığını Dünyada hiçbirşey telafi edemez
Ve en nihayetinde O bakışı verecek olan kendisidir kendine. Görmeye başlarsa kendini ve duygularını...


Birde DIŞLANAN ERKEK ÇOCUKLARI vardır. Dışlamak ise görülmemekten daha ağır bir yaraya işaret eder. Dışlanan çocuk baba tarafından,
Eleştirilir yok sayılır. küçümsenir. Kardeşleri arasında açık yada örtük olarak ayrıma maruz kalır. Çocuğun varlığı babayı rahatsız eder ve çocuk
kendisini babasının yanında fazlalık olarak görür. Babanın çocuğuna yüklediği anllam; problem çocuk, zayıf çocuk... Bu durum çocukta ben sadece
görülmüyor değilim aynı zamanda babam tarafından istenmiyorum da olur.
Bu çocuk için kendi varlığını da redetme olarak geçer bilincine...

Erkek çocuk için, Diyede bir yerim var mı? sorusu onu sureklı meşgul eder ve ben fazlalığım, kusurlu yum düşüncesi çocuğun çocuğun kimliğinde bir kırılma yaşatır... Bu oluş ile büyüyen erkek çocuk uçlara savrulur.
Ya aşırı güçleme sertlik, kontrolcülük, duygusal mesafe ve uzaklık, otorite ile ilgili sorunlar, karşıt gelme davranışları ike kendini korumaya olarak kimse beni EZMESİN mesajını verir....

Ya da görünmez olma, sessizlik, geri çekilme, kendi ihtiyaçları yok sayma,
sorun çıkarmamalıyım, herkesi memnun etmeliyim hali.... Fark edilmez isem sorun da çıkmaz inancına sanılır... Zira bu daha güvenlidir.. Babaları tarafından dışlanan erkek çocukları annelerine fazla tutunabilirler, babadan alınamayan onay a anne ile telafi edilmeye çalışılır. Bana tarafından dışlanan erkek çocuk, Dünyaya hep kendini ispatlamak zorunda hisseder.. Ama gerçekte ise ispatlaması gereken ve birşey yoktur....