|
|
 |
İLETİŞİMDE AİKİDO ve Bir Azim Hikayesi
|
İLETİŞİMDE AİKİDO
Aİ: Uyum, sevgi, uyumlu olma Kİ: Enerji DO: Yol, disiplin, yöntem, ekol, öğreti. AİKODO: İnsan ruhunun uyum yolu, uyum öğretisidir. Kurucusu Morehei UESHİBA dır.(1883,1969) Japon savunma sanatıdır. Hem felsefe hem de savunma sanatı anlamına gelen aikido; insanları barışa, sevgiye davet eder, karşıt düşünceleri birleştirir. Diğer Uzakdoğu sporları gibi güce karşı güçle karşı koyma prensibine dayanmaz. Rakibin gücünden yararlanma ve kuvvetin yönlendirilmesi prensibine dayanır. Aikido da turnuva ve yarışma yoktur. Bunun iki önemli nedeni vardır. Birincisi yarışmanın olduğu yerde rekabet ve ego vardır. Rekabetin olduğu yerde huzur ve barış sağlanamaz. İkinci neden ise aikidoda insanın en büyük rakibi kendisidir. Kendisini aşamayan başkalarını da aşamaz. Bu yüzden turnuvaya gerek yoktur. Aikido ömür boyu süren bir eğitimdir. Siyah kuşak eğitimin tamamlandığı bir nokta değil, yeni başladığı bir noktadır. Onun için aikido öğrenende, öğretende hep öğrencidir. İnsanlar arası iletişimin esası dengeden geçiyor. Onun için böyle bir başlık atma ihtiyacı duydum. Akademik anlamda iletişim kelimesine bakacak olursak; alıcı, verici, mesaj ve dönüt gibi kavramlardan bahsetmek gerekir. İletişimi bu kavramlara sıkıştırmak çok doğru olmaz. İletişimle ilgili teorik bilgilerinizi güncel hayatta pek kullanmadığımız dikkatimi çekti. Aslında yaşamın dili, kitapların diline hiç benzemiyor. Hayatın dengesini kavramak, yaşamı tecrübe etmekten geçiyor. Aikido nasıl ki rakibin gücüne karşı güç ile karşılık vermek yerine onun da gücünü kullanarak kuvvetin yönlendirilmesi prensibine dayanıyor, iletişiminde prensipleri aynıdır. Sizinle tartışmaya hazırlanan birisine karşılık verirseniz muhtemelen kendinizi bir çatışmanın ortasında bulursunuz. Güç başkalarına cevap yetiştirmek ya da karşılık vermek değildir. Aslında en büyük güç kendi egonuza söz dinletmektir. İletişimde dengeyi sağlamış bir arkadaşımı tasvir ederek bu konuyu örneklendirmek istiyorum. Lise yıllarımın unutulmaz ismi Yavuz AYDOĞAN’ ı sizlere anlatmaya çalışacağım. Bulunduğumuz lise üç bin kişilikti. O yıl üç kişiye onur ödülü verildi. Bunlardan birisi de arkadaşım Yavuz’du. Gerçi yavuza ödül verilmeseydi değişen bir şey olmazdı zaten davranışları ile hepimizin gönlünü fethetmişti. Yavuz kişiliği ve iletişimi ile etrafındakileri çok çabuk etkileyebilen bir özelliğe sahiptir. Onun bir insanı etkilemesi için ille de sözlü iletişime geçmesi gerekmez. Çünkü beden dilinin iletişime anlam kattığını çok iyi bilen birisidir. Bakışları, duruşu, yürüyüşü her birisinde ayrı bir anlam gizlidir. Arkadaşımı bu kadar yıldır tanırım ağzından daha hiçbir kötü söz işitmedim. Bağırırken ya da asabi bir halde hiç görmedim. Kavga, gürültü, şiddet gibi kelimelerin onun hayatında yeri yoktur. Oldukça sakin, hoşgörülü, sabırlı kişilik özelliğine sahiptir. O tatlı pozitif gülümseyişini, hiçbir zaman unutmayacağım. Sanki bizimle yaşamadan önce Uzakdoğu ülkelerine gitmiş, bütün kötü olan her şeyden arınmış da gelmiş diye düşünmeden edemem. Bazen de tasavvuf dergâhlarına uğradığını oralardan bir tas çorba içtiğini, onun için bu kadar iyi olduğunu hissederim. Onun bu kadar iyi olması, kendisini her olay karşısında ezdireceği anlamına gelmez. Güler yüzlü, hoşgörülü tarafını kullanmak isteyenlere karşı kaskatıdır. Bu anlamda hiçbir tartışmadan da kaçmaz. Doğruyu anlatasıya kadar mücadeleden vazgeçmez. Zorluklar karşısında savaşırken dahi o dengeyi hissedersiniz. Üniversiteyi ilk yılında kazanan Yavuz, Marmara üniversitesi tekstil öğretmenliğini bölümüne otuz puan üzerinde girdi. Üniversite yıllarında kazandığı sınavlarla yurt dışına dil eğitimi almaya gitti. Zaten iyi olan İngilizcesinin yanına Almancada ekledi. Yaptığı çizimler İnternette dereceye girdi. Büyük firmalarda staj yapması kolay iş bulmasını sağladı. Süvari erkek giyim firmasında işe başladı. 25 yaşında bu firmanın dış ticaret sorumlusu oldu.Dünyanın çeşitli yerlerine mağazaların açılmasına yardımcı oldu, Özel nedenlerden dolayı işine istifa etmek durumunda kaldı. Böyle güzel bir başarı hikâyesini arkadaşımın çok yüksek yerlere geldiğini söyleyerek tamamlamak isterdim. Fakat o daha mütevazı yaşamı tercih etti. Ve böylece memuriyet hayatı başlamış oldu. Şu anda Ankara PTT başmüdürlüğünde çalışıyor. Almış olduğu eğitim ile alakasız bir iş yaptığı için ilk başta üzülmüştüm. Daha sonra postacıların kıyafet tasarımı komisyonunda Cemil İPEKÇİ ile birlikte çalıştıklarını duyunca çok sevindim. Bütün bunlar bana şunu öğretti, insanların mutlu olacakları işlerin peşinden koşmaları hayatın en büyük dengesini oluşturmaktadır.
|
||||||
|
Kütüphanemizden İlginizi çekebilecek
diğer bazı makaleler:
|
||||||
|
|
